Керек екем!

080_ev044cНегізі бұл жазбаны кеше жазуым керек еді. Сансыз себептеріммен бүгінге қалып қойды. Сонымен…

Мен өзімді кейде керексіз жандай сезінетінмін. Кіммін? Не үшін өмір сүрудемін? деп сұрақ қойып алып, » адам болып өмір сүру үшін», «жақсылық жасау үшін», «ұрпақ жалғастыру үшін» деген сансыз жауаптарды алдыма кесе-көлденең тоссам да, біреуге қажеттілігімді еш сезіне алмайтынмын. Күнде тұрасың, шәй жасау, төсек жинау, түскі ас, үй жинастыру, киім жуу, балалардың сабағын оқыту, т.с.с. жұмыстар. Оны барлығы да жасай алады емес пе? Тағы не үшін керекпін өзі деп сұрақ қоя-қоя соңында «әй, қойшы осы» деп миымды он ораған ойды лақтырып жіберетінмін. Бірақ, ол ой ізімнен қалмайды, ертеңіне тағы есік қағып келіп тұрады. Тағы жіберем, тағы келеді. Содан ол кеше өзі кетті. Ойда жоқта. Қанша уақытқа кеткені әзірге белгісіз. Continue reading

Естелік.

seconddimensionbycelsojunior1n   Бала кезімді сағынамын. Күнде емес әрине. Кей кездерде ғана. Бала шағым есіме түссе, әдемі балалық шақ тек менде ғана болғандай болады.

Оймауыт деген шағын ауылда өстім. Ауылдың шетіндегі ұзын екі көшеде бала көп болатын. Әр үйден кем дегенде ойынға 3 бала шығады. 2 көшенің 30 шақты үйінен 2-3 баладан шыққанда қанша екенін өзіңіз ойлай беріңіз. Ал кеп қызу ойын басталады. Continue reading

This entry was posted on 01.02.2016.